Eyecatcher Media
2

Nienke de Vries

 ‘Paarden zijn mijn droom en mijn passie’


Nienke zit op de bank, omringd door vele fotoalbums. De albums hebben allemaal één onderwerp: paarden. ‘Als kind al droomde ik over paarden en paardrijden’. In een gezin met zes kinderen was daar totaal geen budget voor. ‘Wij mochten allemaal één sport uitkiezen, en paardrijden hoorde daar beslist niet bij’, zegt  Nienke. ‘Paardrijden was voor rijkeluiskinderen’. Dus koos Nienke voor turnen, maar de droom over paarden bleef.

Zodra Nienke 15 jaar was, zocht ze een zaterdagbaantje. In de schoenenwinkel hield ze het maar een paar weken vol. ‘Dan kwamen de klanten binnen voor witte laarzen en dan moest ik ze desnoods met zwarte lakschoenen weg laten gaan’. Dat baantje werd dus geen succes, maar algauw kreeg Nienke het aanbod om bij een tante eens per week te komen poetsen. ‘Daarvan kon ik één paardrijles per week betalen’, vertelt Nienke. Toen Nienke 18 jaar was ontmoette ze Bas en werd ze straalverliefd. ‘Ook wel een beetje op de paarden die de vader van Bas had’, lacht Nienke. Na hun trouwen bleef Nienke de paarden van haar schoonvader rijden en op wedstrijden uitbrengen. De droom was eindelijk echt werkelijkheid geworden.

Geur opsnuiven

Naast het serieus trainen, nam Nienke de paarden vaak mee voor een buitenrit in de nabijgelegen bossen. ‘Dat is heerlijk, je vergeet al je zorgen en voelt je echt één met de natuur en met je paard’. Ook zwemmen met de paarden was een geliefde bezigheid van Nienke. Door haar ziekte, die zich een jaar geleden openbaarde, is Nienke niet meer in staat om actief te rijden. ‘Op een goede dag kan ik nog net op mijn paard komen, dan maken we een kort wandelingetje rond het huis’. Op een slechte dag komt Bas met een van de paarden tot bij huis. ‘Dan kan ik ze in elk geval even aaien en vooral hun geur opsnuiven, net groene appels’, zegt Nienke.

Nienke weet dat haar gezondheid snel achteruit gaat en dat ze binnenkort afscheid moet nemen van al haar geliefde vrienden, familie, haar man Bas én haar paarden. ‘Blijkbaar is het mijn tijd’, zegt Nienke. ‘Vrienden en familie zijn er erg bedroefd over, maar ik weet dat het zo niet verder kan’. Nienke is niet verdrietig. 'Ik heb tegen iedereen gezegd: Als ik er niet meer ben, en je ruikt de geur van een paard, denk dan aan mij’.

© Om privacy redenen is de naam gewijzigd - Eyecatcher Media